Margur harðlínu femínistinn er með dældaða sál. Freud reyndi að skilgreina heilbrigði útfrá óheilbrigði en við vitum í dag að það er líklega ekki rétta leiðin. Rétt eins og konan sem fyrir einhverju síðan taldi sig sjá klám út úr fermingabjullu á Smáralindarbæklingi þá telur karlfemínisti nokkur nú að Baggalútur upphefji nauðganir.

Sjá á vísi.is

Áráttuhneigð ber líklega ábyrgð á stórum hluta þeirra uppgötvana og listaverka sem skreyta síður mannkynssögunnar. En hún ber eflaust ábyrgð á hörmungunum líka. Vandamálið er að víðsýni getur tapast í sjálfri sér. Bloggfemínisminn sem við sjáum á Íslandi í dag er skelfilega áráttukenndur og í raun löngu búinn að taka karlrembunum fram í þröngsýni.

Karlafélag femínistafélagsins (hér hefðu getað komið svona sextíu brandarar - en ég er svo dannaður að ég læt slíkt eiga sig) er með einhverja nauðgunaráráttu. Ef ég væri að koma frá Mars þá myndi ég ekki einusinni vita hvað nauðgun væri, slíkt gildir um svo gott sem alla karlmenn. Því er rökrétt að álykta sem svo að ef karlmaður segir eitthvað, já hvað sem er, þá eru að jafnaði minnstar líkur á því að hann sé að hvetja til nauðgana.

En það er ekki víst að allir upplifi heiminn þannig. Konur sem hefur verið nauðgað eiga eflaust erfiðara með að gera jafn lítið úr þessu og ég geri. Skiljanlega. Karlar sem hafa það í sér, sökum geðveilu eða siðblindu, að geta nauðgað telja kannski líka að slíkt sé ekkert fjarri lagi fyrir náungan heldur.

Með sömu töktum og maður fær það út að rímsull Baggalúts hvetji til nauðganna má álykta sem svo að í karlafélagi femínistafélagsins séu siðblindir, nú eða geðbilaðir, óvirkir nauðgarar. Líkurnar á því að svo sé í raun eru sáralitlar, en áráttuhneigð er ekki alltaf rökrétt.