Freddie og Fannie yfirtekin Bandaríska fjármálaráðuneytið ætlar að taka yfir rekstur húsnæðis - lánasjóðanna Freddie Mac og Fannie Mae, sem eiga eða ábyrgast rúm 50% allra fasteignalána í Bandaríkjunum. Á fréttavef Bloomberg kemur fram að fjármálaráðherra Bandaríkjanna, Henry Paulson, hafi fundað með stjórnendum fyrirtækjanna í gær og tjáð þeim að ríkið myndi taka við stjórn sjóðanna og þeim yrði vikið frá. Búist er við að tilkynnt verði um þetta opinberlega á næstunni. Rekstri sjóðanna verður þó haldið áfram. Að sögn New York Times, er engin leið að vita hvað þetta kostar skattgreiðendur en það gæti hlaupið á tugum miljarða Bandaríkjadala.Textavarp.is

Það mætti segja mér að þetta hefði mörgum þótt óhugsandi í landi hinna frjálsu fyrir ekki nema ári síðan. Ríkið á að halda kjafti á meðan ríku karlarnir maka krókinn og á helst ekki að vera til á meðan. En svo þegar þessir aumingjar uppgötva eigin mannlega breyskleika þá þarf ríkið að koma og bjarga deginum.

En ekki mun líða á löngu þar til yfirvöld í Bandaríkjunum telja að fyrirtækinu sé best borgið, sem og hag neytenda, í einkaeigu. Þetta verður þá gefið einhverjum góðum vinum sem sjá sér þann hag vænstan að blóðmjólka kúna þar til hún drepst og sama saga endurtekur sig.

En þetta eru Bandaríkin og við erum á Íslandi. Við erum betur menntuð, við höfum kynnst hinni Norður-Evrópsku velferð sem hefur þurft að bjarga deginum alloft í okkar stuttu sögu. Það er kominn tími til að fara að nota ríkið í eitthvað annað en að úthluta ódýru rafmagni til vafasamra alþjóðlegra stórfyrirtækja. Ríkið á að skapa það umhverfi sem er sem mest hvetjandi fyrir almenning til sjálfsbjargar.

Út um allt land eru menn að bíða eftir sovéskum stórlausnum og ímynduðum vanda. Eða haldiði að það seljist fleiri hús á Raufarhöfn þegar síðasti verkamaðurinn flytur til Húsavíkur?

Jafnframt þarf öll undirstaða íslensks samfélags að vera undir okkar stjórn. Helvítis bankana hefði aldrei átt að einkavæða (no shit Einstein), grunnnet Símans á að vera ríkisrekið, kvótinn á að vera allur í eigu ríkisins og svona mætti lengi telja. Þessu höfum við haldið fram við dræmar undirtektir síðan 1991 (ég reyndar byrjaði ekki að vera pólitískur fyrr en 1995, enda þá orðinn alveg fjórtán ára og hef nokkuð svipaðar skoðanir í dag og ég hafði þá, enda er réttlætistilfinning barna og unglinga græðgini oftar en ekki yfirsterkari) en Íslendingar hafa verið svo djöfulli uppteknir af skammtímagróða að þeir hafa ekki hlustað. Nú er kominn tími til að þið hlustið, svona um leið og þið skammist ykkar.

Mbk,
Drengur Óla