Við skötuhjúin sátum í eldhúsinu í gærkvöldi við blikandi kertaljós og hlustuðum á útvarpið. Ég strauk á mér lærið og tók í nefið. Ég var ekki að hlusta á veðurfréttir og ég var ekki á leið á sjó. En ekki var síður mikilvægt að hlusta með gát. Hvað hyggðist vor fróma ríkisstjórn gera við ófremdarástandinu á þessum svokölluðu mörkuðum, sem mig grunar að séu ekki beint áþreifanleg fyrirbæri.

Forsætisráðherran ákvað að halda ekki stefnuræðu sína í gær.

Hver stígur í pontu? Refsarinn frá Gunnarsstöðum, Steingrímur Joð. Mér leið eins og kolabreta 4. júní 1940. Steingrímur eldklerkur messaði yfir landsbyggðinni svo undirtók í fjöllunum. Hann útdeildi skömmum af röggsemi og skóf ekkert utan af sannleikanum, frekar en hann hefur gert síðustu árin. Uppreist æru sem Árni Johnsen hefði drepið fyrir og það þurfti ekki einusinni að senda forsetann úr landi.

Samviska sökudólganna var strýkt til blóðs og tára.

Steingrímur taldi upp allt sem við Íslendingar getum verið stolt af, allt sem er íslenskt og gott. Mér nægir Steingrímur J.

Nú þarf bara að panta Höfða.

Mér fer að standa á sama um femínistina.