Miklihvellur:
Fyrst var Guš, hann snéri žumlunum og flautaši įhyggjulaust, žetta gerši hann ķ ca. eina eilķfš, žegar endalaus eilķfš var lišin sagši guš: "baaa... žaš vantar eitthvaš svona meira.. dót", svo skrśfaši Guš frį vetninu en gleymdi žvķ aš hann vęri aš reykja pķpu og bśmmm!