Ég get ekki meš nokkru móti įttaš mig į móšursżkinni yfir flensunni žetta įriš. Mašur hefši svo sem įtt aš sjį aš ķ žetta stefndi sķšustu įrin. Žaš er augljóst mįl aš fjölmišlar eru oršnir gagnslaust sorp. Nśtķmamašur framtķšarinnar, sem er žį framtķšarmašur nśtķšarinnar ef śt ķ žaš er fariš, mun hunsa allar fréttaveitur og auglżsingasorpiš žeirra og fį fréttirnar frį fyrstu hendi. Žaš aušvitaš hefur sķna ókosti, en žessi fjölmišlun 20. aldarinnar hefur lišiš undir lok. Segja mį aš hśn hafi framiš sjįlfsmorš.

Feršamennirnir ķ įr, žessir erlendu, eru nęstum allir afskaplega jįkvęšir og įnęgšir meš sig. Eins og komiš hefur fram annarsstašar žį eru žeir ekkert endilega fleiri ķ įr, en žeir eyša meira fé. Viš žetta verš ég var ķ minni vinnu. Helstu kvartanirnar sem mašur fęr eru vegna hluta sem eru bein afleišing smęšar markašarins eins og t.d. tķšni ferša og umfang leišarkerfis. Viš žetta veršur ekki rįšiš enn sem komiš er, en mun eflaust žróast nęstu įr ef fram heldur sem horfir. Tvisvar hafa erlendir feršamenn gert athugasemdir viš ašstöšuleysi į įfangastöšum feršamanna, ž.e.a.s. skorti į salernisašstöšu og žess hįttar. Žetta er grķšarlega mikilvęgt atriši ef framžróun į aš verša ķ feršažjónustunni. Svo er skemmtilegt aš endursegja nokkuš sem ég hef heyrt žónokkuš oft: “Everyone in Iceland speaks English!”, hik, “…oh, except for the drivers.” Žetta er žó ekki alveg satt en of margir sem starfa ķ feršažjónustunni eru of feimnir til aš bjarga sér. Tungumįlakunnįtta er aukaatriši. Sjįlfum finnst mér fįtt skemmtilegra en aš nį aš śtskżra djśpa, flókna hluti viš manneskju sem kann ekkert tungumįl sem ég kann. Aš geta meš bendingum endursagt Njįlu viš gamla króatķska kellingu er markmiš mitt ķ lķfinu.

Kįtir dagar fóru aš venju vel fram. Žeir lišu žó heldur hratt. Ég réši mig ķ vinnu hjį Nönnu og Dedda į barnum į laugardagskvöldinu. Mikiš var gott aš vera aftur innan um skarkala eldhśsins. Žó aš žrif į djśpsteikingapottum viršist ekki naušsynlegur hluti af žróun eldhśshęfileika žį er slķkt naušsynlegur hluti af žróun hugans. Ég reyndi aš fį samstarfsfélagana meš mér ķ skemmtilega leiki eins og “Ég er aš hugsa mér mann” en lķklega er aušvelt aš vera hressi nįunginn žegar starfskyldan er 4 tķmar į įri.

Ég, Raggi, Jóhann, Höršur og Hildur fórum ķ feršalag śt į Skįla. Į įętlun var aš fį til žess jeppabifreiš en engin slķk var į lausu. Ķ stašinn fórum viš į Skoda sem stóš sig eins og hetja. Vissulega eru til yfirferšarmeiri faratęki viš žessar tilteknu ašstęšur, en fį gefa jafn mikiš af sér og Skódinn hennar Hildar. Ég er ekki frį žvķ aš hann hafi öšlast sįl ķ žessari ferš. Į Skįlum grófum viš holu  og sturtušum ķ hana ógrynni bensķns og hentum nokkrum kolamolum meš. Lambalęri flaut ofan į kokteilnum og svo kveikti ég ķ. Jóhann var settur ķ hlutverk slökkvilišsstjóra į mešan rest labbaši aš kirkjugaršinum. Kaldhęšnislegt aš Jóhann var sį eini sem hefši įtt aš fara ķ kirkjugaršinn, og žį einnig ķ holu, bensķnlausa, sökum krankleika en téšur krankleiki aftraši honum einmitt frį göngunni. Fįtt er jafn hressandi og Langanesiš.

Margt fleira skemmtilegt įtti sér staš; yfirvaraskegg, reggķ-tónlist, sund og skemmtilegt fólk. Ég hvet alla sem vilja upplifa gleši, gleši, gleši aš taka sömu helgi frį nęsta sumar og skella sér til Žórshafnar. Žórshöfn er stęrsta sśkkubyggš landsins og er žaš eini stašurinn ķ vestręnu žróunarrķki žar sem enn mį finna ómalbikašar ašalgötur innanbęjar.

Ég er bśinn aš skrį mig ķ Hįskólanįm ķ haust. Enn eina helvķtis feršina. Aš žessu sinni veršur fengist viš meistaranįm ķ lögfręši. Enda, eins og allir vita, er ég sérlegur įhugamašur um lögfręši. Klįrlega bśinn aš finna mķna köllun.

Upplifšu leišindi lögfręšinnar
hśn lękkar plan į geši
Fetašu ķ fótspor móšur žinnar;
framinn, frekar en gleši

Reyndar mį segja aš framtķšin velti aš mestu į žvķ hvernig gengur aš fjįrmagna skólagönguna. Steingrķmur reiknar mér rétt tępar sex hundruš krónur til framfęrslu į dag. Fangar frį fimmtįnhundruš.