Fyrr er stutt saga um síra Árna að Látrum, en hann skildi hrafnsmál. Á öðrum stað hefur skrifarinn sett inn í ritgjörð Björns á Skarðsá litla grein um þær fjórar höfuðgaldrabækur „af rúnum og kröftugu riti fullar sem lengi hefur merki til sézt fram eftir öldunum, sem svo kölluðust: Grænskinna, Gulskinna, Rauðskinna, Silfra.“ Af þessum bókum höfðu hinir fyrri galdramenn vísdóm sinn. Höf. segir þar og að sumir segi „að einn stafur af mörgum rúnabókstöfum samansettur hafi tíðum svo kröftugur fundizt á kálfskinnsbókum ritaður að ei hafi í eldi kunnað að brenna.“
http://is.wikisource.org/wiki/%C3%8Dslenzkar_%C3%BEj%C3%B3%C3%B0s%C3%B6gur_og_%C3%A6fint%C3%BDri/Form%C3%A1li_1._%C3%BAtg%C3%A1fu