Ég er búinn að segja hundabrandarana mína í mörg ár. Ég er satt best að segja orðinn ansi þreyttur á þeim sjálfur, þó ég haldi því ennþá fram að þetta séu tveir bestu brandarar heims. Nú er kominn tími til að læra nýja brandara, vonandi um hunda, til að segja fólki og hlæja svo einn að.

Í ljósi þess að þessu hundabrandaratímabili lífs míns er lokið hef ég ákveðið, í samráði við lögfræðinga mína, að gefa mínar útgáfur af þessum bröndurum til almennings undir GPL samningnum. Njótið góðs af og reynið endilega að betrumbæta ef hægt er.

Það var einusinni maður að fletta Morgunblaðinu þegar hann sér auglýsingu: “Hundur til sölu út í sveit.” Maðurinn hugsar sem svo að það væri nú ekki vitlaust að kanna þetta, hann langi einmitt í hund. Minn skellir sér upp í bíl og keyrir út í sveit.

Þegar í sveitina er komið gengur maðurinn heim að bæjardyrunum og bankar á hurðina. Bóndinn kemur til dyra. “Sæll Bóndi góður. Ég las í blaðinu að þú værir með hund til sölu.” “Já, alveg rétt” svarar bóndinn “komdu bara innfyrir og gangtu inn í stofu, hann situr þar.”

Maðurinn gengur inn í stofuna og sér, sér til mikillar furðu, hundinn sitjandi í hægindastól, lesandi Morgunblaðið og drekkandi Martini… með tveimur ólífum. “Ekki láta þér bregða” segir hundurinn “Þannig er mál með vexti að ég kann að tala. Nú, ég uppgötvaði þennan hæfileika fyrst þegar ég var lítill hvolpur. Komst að því fyrir tilviljun að ekki væri nóg með að ég skildi mannamál, ég gat talað það líka. Auðvitað gerði ég mér strax grein fyrir því hversu mikilvægt og merkilegt þetta var. En ég ákvað að ýta eigingirninni til hliðar og láta gott af mér leiða.”

“Ég sótti um vinnu hjá Leyniþjónustunni, og vegna sérstakra hæfileika minna fékk ég hana. Ég byrjaði strax að fljúg þvers og krus um heiminn. Sat inni á leynifundum Þjóðarleiðtoga, hlustaði á hryðjuverkamenn skipuleggja ódæði og kom í vegfyrir hverskyns óhugnað á meðan á starfinu stóð. Ég vann mig fljótt upp í hæstu hæðir og var mikils metinn. Fékk ótal orður og viðurkenningar fyrir störf mín í þágu mannkyns. Vitaskuld var þetta ekki síst vegna hæfileika minna sem gerðu það að verkum að ég gat njósnað um grunlaus viðfangsefnin og haft eftir allt sem fram fór.”

“En ég varð fljótt leiður á þessum endalausu ferðalögum. Mig langaði að hægja aðeins á. Ég ákvað að ráða mig í vinnu sem dóphundur á stórum alþjóðaflugvelli hérna í nágrenninu. Nú sökum reynslu minnar hjá Leyniþjónustunni, sem og sérstakra hæfileika minna, vann ég mig strax upp í hæstu hæðir. Var satt best að segja besti fíknaefnahundurinn í öllu landinu. Ég kom upp um ótal smyglhringi og glæpastarfsemi og var fyrir vikið sæmdur allskyns orðum og viðurkenningum á meðan á starfi mínu stóð.”

“En að því kom að ég fékk leið á hasarnum sem fylgdi dóphundastarfinu. Ég fann að eitthvað vantaði. Mig langaði í eitthvað meira. Nú, þannig vildi til að ég kynntist tík héðan frá þessum bóndabæ og ákvað að festa ráð mitt og leggjast í helgan stein. Flutti með tíkinni hingað, eignaðist með henni hvolpa og var bara í hálfgerðri afslöppun þangað til núna að bóndaskrattinn ákveður að selja mig!”

Maðurinn stóð og gapti af undrun. Snéri sér loks að bóndanum: “Þetta er ótrúlegt, sagt og skrifað ótrúlegt! Ég er bara algjörlega orðlaus… ég bara trúi þessu hreinlega ekki.” Maðurinn stóð ennþá forviða. “Ég get ekki farið að taka þennan ótrúlega hund af þér. Þetta er það merkilegasta sem ég held ég hafi á ævinni heyrt!”

“Blessaður vertu” sagði bóndinn “ég hef engin not fyrir hann lengur” Maðurinn var sem eitt spurningamerki í framan. “Bíddu, hvað viltu eiginlega fá fyrir þenna hreint ótrúlega hund?”

“Tólf hundruð kall” segir bóndinn
“Nei veistu, ég get ekki tekið þennan ótrúlega hund af þér fyrir svo lága fjárhæð… það væri algjört rán… ég meina, varstu ekki að hlusta á þetta?”

“Hann lýgur þessu öllu!”