jį en leiš og žaš er smį vindur žį snżst hśn aušveldlega um koll sżnist mér, allur žunginn er efst, hann žyrfti aš hanna žetta žannig aš vélin sé viš lappirnar į honum og svo öxul upp (ķ gegnum klofiš?) ķ spašana. žį vęri žetta örugglega mun betra