Fiskidagurinn var mögnuð upplifun, þó ekki sé meira sagt. Mig dreymir um að vera einn á Dalvík á fiskideginum, fá að éta án þess að standa í biðröð.

Skemmtiatriðin voru ljómandi fín, sér í lagi fannst mér gaman að blúsbandinu sem fór mikin í Hendrixblúsnum og þrátt fyrir að hljómsveitin spili bara einu sinni á ári og æfi ekki þess á milli þá tókst þetta hreint ágætlega hjá þeim.

Best var þó þegar, heima hjá trommuleikara blúshljómsveitarinnar, við Gulli horfðum upp á Liverpool fara með sigur af hólmi gegn Aston Villa. Svona eiga fiskidagar að vera!

Kunningi minn sagði mér þessa mögnuðu sögu af vini sínum sem er temmilega vafasamur náungi:

Eitt sinn kíkti vinurinn í heimsókn.
“Áttu sendibíl?”
- “Nei… ég er hræddur um ekki”
“Engan sendibíl? Ekki séns?”
- “Nei, ég á engan sendibíl sko.”
“Þekkirðu ekki einhvern sem gæti lánað mér sendibíl?”
- “Nei, því miður. Afhverju hringirðu ekki bara á Sendibílastöðina?”
“Heldurðu að ég hringi á Sendibílastöðina til að stela snjósleða?”

En svo kom önnur:

“Sæll. Ég þarf að láta þig kíkja á málverk fyrir mig.”
- “Láta mig kíkja á málverk? Afhverju mig, ég hef ekki hundsvit á málverkum!”
“Láttu ekki svona, þú þarft bara rétt að kíkja á þetta hjá mér, tekur enga stund”
- “Ég veit ekkert hvað ég ætti að skoða í svona málverki. Eftir hvern er það?”
“Sko, það er þar sem þú kemur til sögunnar, ég skil ekki helvítis skriftina!”