Ég sit hérna tíma í Þjóðarétti með fjöldanum öllum af allskyns fólki. Sumt fólkið hef ég séð áður, ekkert spennandi við það, en aðrir eru spánýir… eða sko eru þriðja árs nemar.

Ég er með fartölvu í fyrsta skipti síðan í MK og það er ótrúlegt hverju ég afkasta í glósunum. Stundum langar mig að stoppa og biðja kennarann að flýta sér.

Núna er hlé og sumir eru að éta, aðrir eru að sóla sig en nördarnir eru að pumpa kennarann um leyndar upplýsingar. Kennarinn stendur fast á sínu og gefur ekkert upp sem ekki á að koma fram. Nördarnir láta ekki deigan síga og umorða spurningarnar hraðar en flugið á afrískri svölu.

Ég hef aldrei almennilega skilið svona frímínútur og veit í rauninni ekki hvað ég á að gera í þeim. Þarf ekki að teigja úr mér eða reykja eða éta eða neitt, nenni ekki að yfirheyra kennaragreyið og er bara hérna eitthvað.