Nú eru allir Íslendingar endanlega búnir að fá upp í kok af krónunni sinni. Hverjum hún er til góðs er ekki alltaf ljóst en næsta víst er að hún er þeim til ama sem þurfa að hafa lífsviðurværi af launum sínum. Ég forðast að nota orðið neytendur af því að það hefur oft neikvæðari merkingu. Að neyta er ekki það sama og að skipta á tíma fyrir peninga og peningum fyrir mat og húsaskjól.

Nú eru þeir í djúpum skít sem tóku lán í erlendri mynt og enn eru þeir á kafi í drullu sem tóku lán í krónum. Sveiflur krónunnar og vaxta gera það að verkum að þeir sem eiga ekkert þurfa sífellt að borga meira fyrir það. Ég ætla ekki að vorkenna þeim sem eiga eitthvað og skulda ekki, þeir eru hvort eð er frjálsir undan dutlungum krónunnar.

En það er nú einusinni þannig að þorri launafólks fær útborgað í krónum sem það verslar svo innflutta hluti fyrir. Þó svo við verslum t.d. íslenskt kjöt þá eru kvikindin yfirleitt fóðruð að meira eða minna leiti á innfluttu fóðri. Leiguna borgar fólk svo til annara sem kaupa eitthvað innflutt og svo framvegis.

Við erum ekki sjálfbær að nokkru einasta leiti hérna á þessu skeri og þurfum að átta okkur á því.

En í öðrum fréttum er það helst að ég er að fara á leikritið “Fló á skinni” í kvöld klukkan sjö. Ég er með talsverðar væntingar til grínsins og þið megið því búast við vonbrigðapistli á morgunn ef hlutirnir ganga ekki eins og smurðir. Kannski maður kíki svo í krús í kvöld og spili Rockþarnahvaððanúer… já gítarhíró.