Stundum kemur yfir mig yfirþyrmandi tilfinning, þar sem ég sé sjálfan mig í samhengi við alheiminn og jörðina. Svona nokkurn veginn eins og hellirinn í einni Hitchiker's Guide To The Galaxy bókinni. Þá er eins og ég vakna upp við þann raunveruleika, einhvern raunverulegan raunveruleika og meðvitundin mín breytist. Ég fríka yfirleitt út, því þetta er of stórt til að höndla. Spurningar eins og hver erum við, hvað erum við að gera hér og þar fram eftir götunum, taka yfir hugann minn og ég fer í panicmode. Það eina sem að róar mig er eitthvað sem segir mér að það sé svar við þessu öllu, ég verði bara að bíða. Þá dett ég út úr þessu meðvitundarástandi og kem til baka í venjulegu vitundina mína.