Skellti mér í fótbolta á þriðjudaginn samkvæmt venju. Átti nokkur skot yfir og framhjá, misheppnaðar sendingar og hlaup sem líktust helst bringusundi. Toppaði svo framistöðunni með því að hoppa eins og fílsungi og lenda eins og nýfæddur selur.

Uppskar þennan líka sársauka. Vældi eins og stunginn grís (síðasta dýralíkingin í þessari færslu) og ákallaði Guð, Óðinn og þarna geimveruna í vísindakirkjunni. Enginn kom til hjálpar mér þannig að ég get hamingjusamlega titlað mig trúlausan ennþá. Bara að Cat Stevens hefði drukknað.

Nema hvað. Þar sem ég lá og grenjaði varð mér hugsað til þess að sennilega væru dagar mínir taldir. Ég varð fyrir talsverðum vonbrigðum með að sjá engin göng með ljósi eða neitt slíkt. Loks hjálpuðu mótherjarnir (ekki meðspilararnir, enda voru þeir komnir með nóg af sendingunum frá mér) mér á fætur svo hægt væri að rýma á völlinn.

Starfsfólk Hallarinnar vildi helst losna við skælið í mér og hringdi á sjúkrabíl. Sjúkraliðarnir þræddu allar holur og misjöfnur í vegakerfi Akureyrar því þeir einir höfðu gaman að ópunum í mér.

Læknirinn sendi mig í röntgen og röntgenið sá ekkert að mér. Til málamiðlunar, til að vernda karlmennskunna, var búin til saga um slitin liðbönd og mér sagt að nota hækur til að ýkja hörmungarnar.

Afhverju eru haldföngin á hækjunum úr plasti? Ég svitna svo mikið að ég næ engu taki á þessu eftir svona þrjár mínútur.