Gæti verið aftaná Fréttablaðinu ef þar væri nóg pláss.
Komið þið ævinlega sæl kæru lesendur. Það má með sanni segja að haustið sé komið og hefur það í för með sér, líkt og allir vita, að laufin falla til jarðar og krakkarnir fara í skólann. Það er ekki gott að sjá hvort er sorglegra, en heldur vildi ég vera visnað lauf en barn á leið í skólann berandi þriðjung eigin þyngdar á bakinu og bölmóð í barmi.
Það er hreint ótrúlega frelsandi að hætta í skóla. Þetta er tilfinning sem er engri annari lík eftir því sem ég kemst næst. Líkist helst því að vinna fjögurhundruð milljónir í lottóinu ef ég á að giska á eitthvað, en ég hef aldrei unnið svo mikið í lottóinu. Kaupi reyndar sjaldan miða en lét oft ömmu og afa kaupa handa mér happaþrennur og slíkt þegar ég var krakki og vann þá nokkrum sinnum.
Svo ekki sé minnst á þegar siglt var í Herjólfi gamla til Eyja eða frá. Þá var iðulega hægt að spana einhvern til að gefa sér tíkall til að setja í kassana. En í þá tíð virtust hvorki foreldrar né foreldrar þeirra vera sérlega meðvitaðir um þær hættur sem fylgja því að ánetja ungdóminn fjárhættuspilum og slíku, nema kannski mamma sem vildi ekki að ég gerði neitt sem mér fannst skemmtilegt. Ég fékk t.d. ekki að eiga byssur eða hímen kalla svo eitthvað sé nefnt. Þórdís frænka gaf mér reyndar vatnsbyssu án vitundar móður minnar og var það eitt af mínum uppáhalds leikföngum.
Reyndar er stærsta eftirsjáin úr minni barnæsku án efa Legókubbarnir góðu. Það er líklega ekki til betra leikfang en Legókubbar. Þegar gamla fólkið, tannlaust og röflandi, minnist á legg og skel og hvað það nú var sem þau léku sér með í eymdinni í gamla daga sem skemmtileg og þroskandi leikföng þá er mér skapi næst að gefa þeim hnéspark í punginn. Ég er viss um að heimstyrjaldirnar tvær hefðu ekki brostið á ef einræðisherrarnir hefðu fengið Legókubba í skóinn.
Ég vaknaði einusinni við það að mamma var að gefa mér í skóinn. Ég hugsaði sem svo að líklega hefði jólasveinninn ekki nennt að príla upp framhlið hússins til að setja gjafir í skóinn og því bankað upp á og beðið mömmu vinsamlegast að gera þetta fyrir sig - svo fór ég aftur að sofa og hugsaði ekki meira um þetta fyrr en mörgum árum seinna.
Ég er samt ekki sannfærður um að það sé endilega æskilegt að kenna börnum um Jólasveininn og Jesú og sameiningu vinstri manna. Held það sé betra að þau alist upp við sem raunsæjasta mynd af veruleikanum. Enda held ég að þessar kerlingabækur hafi verið fundnar upp til að auðvelda foreldrum lífið, líkt og morgunsjónvarp barnanna og Tinni í Tíbet, en það er önnur saga.
Uppáhalds Tinnabókin mín var Flugrás 714 til Sydney. Hana er hægt að nálgast í ljóðaformi hér. Í þessari Tinnabók var óvenju mikið um vélbyssur og brjálæði og held ég að herbragð móður minnar til að gera mig andsúinn vopnum hafi fundið ákveðið mótvægi í t.d. þessari bók. Þegar ég svo varð eldri var gerð tilraun til að koma í veg fyrir að ég spilaði ofbeldisfulla tölvuleiki. Mig grunar að faðir minn hafi átt upphafið að þeim óskunda, enda er hann viðkvæmari fyrir þessháttar en mamma. Sem betur fer varð hann sjálfur fljótlega háður Doom og varð ekkert úr áætlunum um að steingelda unglinginn allri skemmtun í lífinu.
Alltaf þegar ég les um Suður-Kóreubúa sem hafa spilað Kotru eða Counter Strike eða einhvern álíka kellingalegan leik yfir sig í fleiri sólarhringa, líklega útúrspíttaðir og uppvíraðir, þá er mér hugsað til þeirra ófáu stunda sem ég hef eitt í að spila einhverja tölvuleiki í óhófi. Ég man eftir þegar ég varð fyrst ruglaður af tölvuleikjaspili, þá hef ég líklega verið þrettán ára gamall.
Ég man að ég var búinn að spila Wolfenstein í u.þ.b. 8-10 klukkutíma og stóð upp úr tölvunni til að fara út í búð eða sjoppu til að kaupa sígarettur fyrir foreldra mína. Ég var alveg gjörsamlega úr sambandi við raunveruleikann og sveif einhvernveginn á skýi og var hálf ringlaður eitthvað. Hinsvegar fann ég ekki hjá mér þörf til að ryðjast þungvopnaður inn í skólann og skjóta á allt og alla, sútilfinning kviknaði yfirleitt þegar í skólann var komið og kennararnir voru byrjaðir að opinbera bæði í senn heimsku sína og fyrirlitningu á forvitnum börnum.
Þetta á alls ekki við um alla kennara sem ég hafði. Kannski væri rétt að nafngreina þá sem voru sérstaklega góðir.
Ég man ekki eftir öðru en að Steinunn Inga frænka mín hafi verið góð þegar ég var í fyrsta bekk í grunnskóla. Hún var líka mjög góð þegar ég lærði hjá henni íslensku í framhaldsskóla, enda var hún þar að kenna eitthvað sem hún hefur sjálf mikinn áhuga á, bókmenntir ýmiskonar.
Það var einn afleysingasmíðakennari sem kenndi í Grunnskóla Þórshafnar í hálfan vetur eða eitthvað sem virtist skorta allt hatur á börnum og tókst því vel til. Hann þurfti aldrei að öskra eða brjálast við okkur og hjá honum smíðaði ég það eina sem ég smíðaði í Grunnskóla, einhverja hillutussu sem enn er til. Ég man að annar smíðakennari sem ég hafði, sem var reyndar ágætur á öðrum sviðum, lét mig eyða heilum vetri í að pússa niður spýtukubb með þjöl þar til hann varð pínulítil kúla. Frábært!
Í Fjölbrautaskólanum við Ármúla man ég bara að einn kennari hafi verið góður, flestir voru þeir óhemju lélegir, óhemju en sumir voru ágætir. Það var konan sem kenndi mér ritvinnslu 103 og 203. Man ekki hvað hún heitir en hún var ósköp geðug kona sem var ekki illa haldin af minnimáttarkennd og þunglyndi.
Þegar ég svo var í fjarnámi frá VMA voru flestir kennararnir góðir, ef ekki allir, enda er líklega betra fyrir kennara að þurfa ekki að horfa framaní viðfangsefnin. Fremstur meðal jafningja var skoskur maður að nafni William Axford ef mér skjátlast ekki. Hann var einkar áhugasamur um að kenna íslenskum unglingum ensku og tókst nokkuð vel til að vekja hjá manni áhuga á jafn leiðinlegum hlutum og skoskum endurreisnarljóðum og enskum miðaldabókmenntum.
Svo í Menntaskólanum í Kópavogi voru flestir kennararnir góðir, töluvert betri en meðaltalið í Fjölbrautaskólanum við Ármúla. Þeir vildu allir allt fyrir mann gera og sýndu meiri þolinmæði en ég átti skilið. Tveir þeirra vildu gefa mér hæstu einkunn en fengu það ekki sökum þrýstings frá yfirboðurum sínum um að gefa engum hæstu einkunn sem ekki mætti í skólann. Ég sagðist skilja það mjög vel enda væri skólum stjórnað af hálfvitum.
Það var jarðfræðikennari í Menntaskólanum í Kópavogi sem ég man ekki í fljótu bragði hvað heitir en hann var sérstaklega áhugasamur um námsefnið og tókst því vel til í að kynna það úllíngonum. Námsaðferðirnar hans voru líka mjög nútímalegar og virkuðu vel.
Í háskóla voru eiginlega bara vondir kennarar, af misjöfnum ástæðum þó. Flestir voru bara engir kennarar heldur einhverskonar menntamenn eða þannig lagað, voða vitlausir samt sem áður að því er virtist. Ég var með tvo heimsþekkta prófessora á sínu sviði en þeir höfðu engan tíma til að kenna einhverjum sænskum unglingum uppi í sveit og notuðu veru sína í Skövde til afslöppunar og kom þessvegna ekki mikið frá þeim að gagni. Nokkrir finnskir kennarar sem ekki töluðu sænsku né ensku vöktu ekki mikla hrifningu, en það er þó ekki sanngjarnt að segja að þeir hafi verið lélegir kennarar... bara óskiljanlegir.
Reyndar var einn hagfræðikennari sem mig minnir að hafi verið þýskur sem var algjör snilld. En ég sótti bara 2-3 tíma hjá honum.
Ég þakka þeim sem hlýddu.
Góðar stundir.
Veriði sæl.
Komið þið ævinlega sæl kæru lesendur. Það má með sanni segja að haustið sé komið og hefur það í för með sér, líkt og allir vita, að laufin falla til jarðar og krakkarnir fara í skólann. Það er ekki gott að sjá hvort er sorglegra, en heldur vildi ég vera visnað lauf en barn á leið í skólann berandi þriðjung eigin þyngdar á bakinu og bölmóð í barmi.
Það er hreint ótrúlega frelsandi að hætta í skóla. Þetta er tilfinning sem er engri annari lík eftir því sem ég kemst næst. Líkist helst því að vinna fjögurhundruð milljónir í lottóinu ef ég á að giska á eitthvað, en ég hef aldrei unnið svo mikið í lottóinu. Kaupi reyndar sjaldan miða en lét oft ömmu og afa kaupa handa mér happaþrennur og slíkt þegar ég var krakki og vann þá nokkrum sinnum.
Svo ekki sé minnst á þegar siglt var í Herjólfi gamla til Eyja eða frá. Þá var iðulega hægt að spana einhvern til að gefa sér tíkall til að setja í kassana. En í þá tíð virtust hvorki foreldrar né foreldrar þeirra vera sérlega meðvitaðir um þær hættur sem fylgja því að ánetja ungdóminn fjárhættuspilum og slíku, nema kannski mamma sem vildi ekki að ég gerði neitt sem mér fannst skemmtilegt. Ég fékk t.d. ekki að eiga byssur eða hímen kalla svo eitthvað sé nefnt. Þórdís frænka gaf mér reyndar vatnsbyssu án vitundar móður minnar og var það eitt af mínum uppáhalds leikföngum.
Reyndar er stærsta eftirsjáin úr minni barnæsku án efa Legókubbarnir góðu. Það er líklega ekki til betra leikfang en Legókubbar. Þegar gamla fólkið, tannlaust og röflandi, minnist á legg og skel og hvað það nú var sem þau léku sér með í eymdinni í gamla daga sem skemmtileg og þroskandi leikföng þá er mér skapi næst að gefa þeim hnéspark í punginn. Ég er viss um að heimstyrjaldirnar tvær hefðu ekki brostið á ef einræðisherrarnir hefðu fengið Legókubba í skóinn.
Ég vaknaði einusinni við það að mamma var að gefa mér í skóinn. Ég hugsaði sem svo að líklega hefði jólasveinninn ekki nennt að príla upp framhlið hússins til að setja gjafir í skóinn og því bankað upp á og beðið mömmu vinsamlegast að gera þetta fyrir sig - svo fór ég aftur að sofa og hugsaði ekki meira um þetta fyrr en mörgum árum seinna.
Ég er samt ekki sannfærður um að það sé endilega æskilegt að kenna börnum um Jólasveininn og Jesú og sameiningu vinstri manna. Held það sé betra að þau alist upp við sem raunsæjasta mynd af veruleikanum. Enda held ég að þessar kerlingabækur hafi verið fundnar upp til að auðvelda foreldrum lífið, líkt og morgunsjónvarp barnanna og Tinni í Tíbet, en það er önnur saga.
Uppáhalds Tinnabókin mín var Flugrás 714 til Sydney. Hana er hægt að nálgast í ljóðaformi hér. Í þessari Tinnabók var óvenju mikið um vélbyssur og brjálæði og held ég að herbragð móður minnar til að gera mig andsúinn vopnum hafi fundið ákveðið mótvægi í t.d. þessari bók. Þegar ég svo varð eldri var gerð tilraun til að koma í veg fyrir að ég spilaði ofbeldisfulla tölvuleiki. Mig grunar að faðir minn hafi átt upphafið að þeim óskunda, enda er hann viðkvæmari fyrir þessháttar en mamma. Sem betur fer varð hann sjálfur fljótlega háður Doom og varð ekkert úr áætlunum um að steingelda unglinginn allri skemmtun í lífinu.
Alltaf þegar ég les um Suður-Kóreubúa sem hafa spilað Kotru eða Counter Strike eða einhvern álíka kellingalegan leik yfir sig í fleiri sólarhringa, líklega útúrspíttaðir og uppvíraðir, þá er mér hugsað til þeirra ófáu stunda sem ég hef eitt í að spila einhverja tölvuleiki í óhófi. Ég man eftir þegar ég varð fyrst ruglaður af tölvuleikjaspili, þá hef ég líklega verið þrettán ára gamall.
Ég man að ég var búinn að spila Wolfenstein í u.þ.b. 8-10 klukkutíma og stóð upp úr tölvunni til að fara út í búð eða sjoppu til að kaupa sígarettur fyrir foreldra mína. Ég var alveg gjörsamlega úr sambandi við raunveruleikann og sveif einhvernveginn á skýi og var hálf ringlaður eitthvað. Hinsvegar fann ég ekki hjá mér þörf til að ryðjast þungvopnaður inn í skólann og skjóta á allt og alla, sútilfinning kviknaði yfirleitt þegar í skólann var komið og kennararnir voru byrjaðir að opinbera bæði í senn heimsku sína og fyrirlitningu á forvitnum börnum.
Þetta á alls ekki við um alla kennara sem ég hafði. Kannski væri rétt að nafngreina þá sem voru sérstaklega góðir.
Ég man ekki eftir öðru en að Steinunn Inga frænka mín hafi verið góð þegar ég var í fyrsta bekk í grunnskóla. Hún var líka mjög góð þegar ég lærði hjá henni íslensku í framhaldsskóla, enda var hún þar að kenna eitthvað sem hún hefur sjálf mikinn áhuga á, bókmenntir ýmiskonar.
Það var einn afleysingasmíðakennari sem kenndi í Grunnskóla Þórshafnar í hálfan vetur eða eitthvað sem virtist skorta allt hatur á börnum og tókst því vel til. Hann þurfti aldrei að öskra eða brjálast við okkur og hjá honum smíðaði ég það eina sem ég smíðaði í Grunnskóla, einhverja hillutussu sem enn er til. Ég man að annar smíðakennari sem ég hafði, sem var reyndar ágætur á öðrum sviðum, lét mig eyða heilum vetri í að pússa niður spýtukubb með þjöl þar til hann varð pínulítil kúla. Frábært!
Í Fjölbrautaskólanum við Ármúla man ég bara að einn kennari hafi verið góður, flestir voru þeir óhemju lélegir, óhemju en sumir voru ágætir. Það var konan sem kenndi mér ritvinnslu 103 og 203. Man ekki hvað hún heitir en hún var ósköp geðug kona sem var ekki illa haldin af minnimáttarkennd og þunglyndi.
Þegar ég svo var í fjarnámi frá VMA voru flestir kennararnir góðir, ef ekki allir, enda er líklega betra fyrir kennara að þurfa ekki að horfa framaní viðfangsefnin. Fremstur meðal jafningja var skoskur maður að nafni William Axford ef mér skjátlast ekki. Hann var einkar áhugasamur um að kenna íslenskum unglingum ensku og tókst nokkuð vel til að vekja hjá manni áhuga á jafn leiðinlegum hlutum og skoskum endurreisnarljóðum og enskum miðaldabókmenntum.
Svo í Menntaskólanum í Kópavogi voru flestir kennararnir góðir, töluvert betri en meðaltalið í Fjölbrautaskólanum við Ármúla. Þeir vildu allir allt fyrir mann gera og sýndu meiri þolinmæði en ég átti skilið. Tveir þeirra vildu gefa mér hæstu einkunn en fengu það ekki sökum þrýstings frá yfirboðurum sínum um að gefa engum hæstu einkunn sem ekki mætti í skólann. Ég sagðist skilja það mjög vel enda væri skólum stjórnað af hálfvitum.
Það var jarðfræðikennari í Menntaskólanum í Kópavogi sem ég man ekki í fljótu bragði hvað heitir en hann var sérstaklega áhugasamur um námsefnið og tókst því vel til í að kynna það úllíngonum. Námsaðferðirnar hans voru líka mjög nútímalegar og virkuðu vel.
Í háskóla voru eiginlega bara vondir kennarar, af misjöfnum ástæðum þó. Flestir voru bara engir kennarar heldur einhverskonar menntamenn eða þannig lagað, voða vitlausir samt sem áður að því er virtist. Ég var með tvo heimsþekkta prófessora á sínu sviði en þeir höfðu engan tíma til að kenna einhverjum sænskum unglingum uppi í sveit og notuðu veru sína í Skövde til afslöppunar og kom þessvegna ekki mikið frá þeim að gagni. Nokkrir finnskir kennarar sem ekki töluðu sænsku né ensku vöktu ekki mikla hrifningu, en það er þó ekki sanngjarnt að segja að þeir hafi verið lélegir kennarar... bara óskiljanlegir.
Reyndar var einn hagfræðikennari sem mig minnir að hafi verið þýskur sem var algjör snilld. En ég sótti bara 2-3 tíma hjá honum.
Ég þakka þeim sem hlýddu.
Góðar stundir.
Veriði sæl.
