Ég spįi žvķ aš nęsta tęknibylting muni snśast ķ kringum tęki sem getur tekiš upp hugsanir. Til aš byrja meš mun fólk leika sér meš žaš, sķšan safna og skrįsetja mennskar tilfinningar og vitund. Žį munu opnast ašrir möguleikar eftir žvķ sem tęknin žróast. Žaš veršur erfitt aš nį öllum tęknilegum hlišum žess, en į endanum munu menn geta tekiš upp drauma og hęrri vitundarstig. Žį getur fólk upplifaš hluti sem hafa veriš žeim įšur ómögulegir. Bara viš žaš aš upplifa, t.d. hugleišsluįstand munks, getur breytt fólki varanlega, bśiš til nżjar taugabošleišir ķ heilanum og upp frį žvķ mun fólk geta öšlast žaš įstand hvenęr sem er. Ķ raun veršur hęgt aš fjölfalda reynslu annarra. Seinna munu vķsindamenn nį tökum į tķmaskynjun mannsins, sem gerir honum kleift aš žróast mun hrašar. Žį erum viš loks aš nįlgast nśllpunktinn.