Leikurinn í gær var bara nokkuð skemmtilegur á að horfa. Nallarnir lentu í því að láta reka markmanninn sinn útaf snemma leiks, en græddu í staðin að tekið var af Börsungum löglegt mark.

Nallarnir létu ekki segja sér það tvisvar og hreinlega skoruðu. Svo fór þreytan að segja til sín og Henrik Larson kvaddi Börsunga með stæl og lagði upp tvö mörk handa einhverjum sem skipta ekki máli.

Margir ætluðu þessum leik að vera uppgjör á milli Henry og Ronaldinho um hvor væri besti sóknarmaður heims, blabla. Ef maður dæmir þá af framistöðunni í þessum leik þá er Henry sirka tólf sinnum betri. Eitthvað sem í sjálfu sér kom mér ekki á óvart, en eftir heilaþvott síðustu missera þá eru margir að furða sig á því afhverju Ronaldinho skoraði ekki tvær, þrjár tylftir marka með lokuð augun.

Eins og oft vill gerast hjá liðum sem hafa töframenn innanborðs þá virðast Börsungar gjarnir á að bíða eftir því að Ronaldinho geri eitthvað. Ronaldinho sjálfur fer að bíða eftir hinu sama og úr verður eitthvað sem á meira skilt við handbolta en fótbolta hvað herkænsku varðar. Sjálfum finnst mér slíkt ekki skemmtilegt.

En það er alls ekki sanngjarnt að dæma Ronaldinho út frá spilamennskunni í þessum leik. Maðurinn er einstakur snillingur og það verður ekki tekið af honum þó að hann hafi átt dapran leik í kvöld. En Henry ER betri leikmaður enn sem komið er, þó að ég efist ekki um að Ronaldinho gæti orðið sá allra besti með tíð og tíma.

Nú er það svo að Henry hefur aldrei verið valinn besti knattspyrnumaður heims af hverjum svo sem velja slíkt. Kannski er komin tími á að það breytist? En líklega verður slíkt að gerast í kjölfar einhvers titils liðsins sem hann spilar fyrir. Þessvegna ætti kallinn bara að ganga í Liverpool og hætta Arsenal rugli.

En Börsungar voru vel að titlinum komnir, sem og Nallarnir hefðu verið, og ekki hægt að gera annað en að hrósa þeim.

En meira hrós eiga þau Stefán og Jóna skilið. Spádómsgáfur þeirra eru næsta yfirnáttúrulegar. Ekki er nóg með að þarna sé eitthvað allra fallegasta fólk heims á ferðinni, og það yndislegasta og skemmtilegasta, heldur búa þau yfir yfirnáttúrulegum spádómsgáfum.

Innsæi þeirra í knattspyrnuna er líka einstakt. Þau giskuðu upp á mark hvernig leikurinn í gær færi og það er ekkert smá rosalegt afrek.

Svo langar mig að minna á Robbie Fowler og Steven Gerrard í lokinn.