Foreldrar mínir, blessaðir, sendu mig í kristilegar sumarbúðir þegar ég var 6-7 ára gamall. Sjálfur hef ég líklega krafist þess að fá að fara í sumarbúðir, en foreldrum mínum hefur þótt við hæfi að senda mig á Vestmannsvatn. Mjög heppilegt var að Steinþór, Deddi, vinur minn fór með mér, annars hefði ég dáið.

Hörmungarnar byrjuðu þegar átti að pakka niður. Bæði foreldrum mínum og foreldrum Dedda datt í hug að kaupa á okkur nærboli. Því miður fyrir okkur var Jónsi í Jónsabúð búinn með alla karlmannlega nærboli og dúlluskreyttu blúndubolirnir urðu fyrir valinu hjá foreldrum okkar. Við uppskárum líklega tólf-fjórtán högg frá herbergisfélaga okkar fyrir vikið.

Það þurfti að merkja allt sem taka átti með í sumarbúðirnar. Hinum kristilegu hefur þótt nöfn og kennitölur heldur stórfengleg fyrirbæri í drottins ásýnd og var öllum skipað að taka sér nýtt auðkenni, laust við alla tilgerð og stórmenningu; tölustaf. Ég var sjö. Ég var ekki Drengur Þorsteinsson eða 270981. Ég var sjö.

Þegar mætt var á svæðið og foreldrarnir kvöddu börnin beið kristilegt starfsfólkið með freðið brosið á andlitinu og jós af sér kurteisinni og almennilegheitum. En líkt og allir sem sjá fram á að passa annaramanna börn kraumaði hræðslan undirniðri.

Það sem fólk gerir þegar það er hrætt er að öskra. Það var talsvert mikið öskrað á Vestmannsvatni. Krakkarnir öskruðu oft en starfsmennirnir stundum líka. Það var mikið af reglum. Mikið af nýjum reglum sem sum börnin skildu ekki alveg. Það var líka stéttaskipting. Það var ekki endilega sama stéttaskiptingin á yfirborðinu og í herbergjunum.

Börnum sem leið illa létu aðra finna fyrir því. Sama gilti í raun og veru um starfsfólkið. Mig minnir þó að ég hafi aldrei talið starfsfólkið slæmt, nema kannski æðsta prestinn, sem ég hræddist, ég hlýt að hafa vorkennt óbreyttum starfsmönnum að þurfa að halda utan um allar þessar óskiljanlegu reglur sem virtust að mestu leiti tilgangslausar.

En ég man allt það skemmtilega líka. Það var gaman að kveikja í spreki þrátt fyrir að reglurnar væru strangar og það var gaman að sigla á Vestmannsvatni, þó að maður sæi ekki upp fyrir björgunarvestið. Það var ekki gaman að þykjast vera að biðja til Guðs og sitja messur. Sem betur fer hafði ég vin með mér sem var ekki vanur því að biðja til Guðs eftir klukkunni heldur, það lokuðu allir augunum og létu höfuðið sýga, nema ég og Deddi, við nýttum tækifærið og horfðum út um allt þegar enginn sá til, eins og hagamýs að stelast í brauðskápinn.

En eflaust var maður agalaust kvikindi sem þurfti að reyna að temja. En hræðsla og agi er ekki sami hluturinn. Að vera agaður er ekki að standa teinréttur þegar presturinn sér, jafna bilin og halda kjafti, biðja til Guðs með lokuð augun og kunna Jesú bróðir besti utanað, berja svo Sjö og hinn stubbinn rétt fyrir háttatíman, þegar enginn sá né heyrði. Að vera agaður er ekki að svara hrópuðum tölustaf þegar maður hefur borið ágætt nafn í áraraðir.

Þetta voru líka alltaf kallaðar útrýmingarbúðir þegar heim var komið. Í góðu gríni, en ég á ennþá dót sem á stendur með svörtum tússi: "7"