Reyndar held ég að besta dæmið um það sem ég er að tala um er Kalli og Sælgætisgerðin.
Þar voru allir að apa eftir Willy Wonka, sendu njósnara inn í fyrirtækið hans og bjuggu til sína eigin óbráðnandi rjómaísa undir sínu eigin nafni en eftir uppskrift Willy Wonka. Á endanum gafst hann upp og lokaði sig af inni í verksmiðjunni í ótal ár. Hann reyndi kannski að hafa samband við Samkeppnisstofnun eða Einkaleyfisstofu en þeir hafa líklegast tilkynnt honum að það væri ekkert sem hann gæti gert vegna óljósrar lagasetningar og skorts á sönnunum. Í staðinn fór samfélagið á mis við þær ótrúlega bragðgóðu sælgætisnýjungar sem hann hefði getað framleitt og allir þurftu að japla á sömu bragðtegundunum af óbráðnandi rjómaís í áratugi þangað til öll lífsgleði var horfin og samfélagið steyptist í grámyglulega krepputíma.