Žaš er sannarlega ekki tekiš śt meš sęldinni aš vera töffari. Fęst ykkar žekkja žaš aš vera töff en ég er tilbśinn aš gefa ykkur innsżn ķ žetta. Ég verš aš tala mikiš ķ sķmann ķ vinnunni. Til žess aš fį ekki tennisolnboga hefur samstarfsmašur minn oršiš sér śti um svona heyrna- og taltól; svokallaš headset, til aš aušvelda sér lķfiš. Nś samstarfsmašur minn er ekkert įberandi töff og notar žvķ headsettiš eins og ekkert sé.
En hvaš gerist žegar villverša-pönkarinn ķ unglingauppreisninni meš hanakambinn, rešurtįkniš, ķ fullum skrśša ętlar aš setja į sig headsettiš? Upp hefst mikil glķma. Hvorki headsettiš né pönkarinn vilja gefa sig enda heišurinn aš veši. Aumingja hringjandinn hlustar į įkafastunur og rymjandi barkahljóš sem berast honum śr venjulega tólinu sem veršur aš taka af žótt headsettiš sé notaš. Er nema furša aš žaš eina sem hann stinur upp śr sér sé “Afsakiš… skakkt nśmer”
Žaš er ekki tekiš śt meš sęldinni aš vera kśl.
| 
|