Ég rölti af stað áðan í Liverpool bolnum mínum í þeim erindagjörðum að koma mér upp þeim námsbókum sem ekki fást á Amazon. Hinn nýi stórglæsilegi Penni hér í Hafnarstrætinu varð fyrir valinu. Með breytingum á húsnæði hafa einnig orðið breytingar í áherslum því þetta var í fyrsta skiptið þar sem ég hef fundið allar þær skólabækur sem á lista mínum voru.

Þegar ég hugðist greiða fyrir bækurnar sá ég að verðið var 9.800- fyrir tvö stykki bók. Ég muldraði en hélt þó brosinu gangandi til að styggja ekki stúlkuna á kassanum. Allt kom fyrir ekki, hún stuggðist(!) samt. Hvur röndóttur rækalinn! Hvaða snobb er í henni? Kom þá í ljós að ég hafði sannarlega blætt fyrir bækurnar. Afgreiðsluborðið var blóði drifið svo ekki sást í Visa mottuna. Líkaminn hafði strax hafnað skólanum og öllu sem honum fylgir.

Ég náði að koma afgreiðslufólkinu í skilning um að ég þyrfti bréfþurrku en ekki sjúkrabíl. Í miklu fáti tókst þeim að vöðla saman skeinipappír og henda yfir borðið til mín. “Ééé.. ég er ekki með neinn sjúkdóm sko!” stamaði ég. Ég þurrkaði mestu blóðslóðina af afgreiðsluborðinu og skrifaði undir, með penna þó, Visa nótuna. Afgreiðslustúlkan rétti mér kortið og ég hugðist setja það í rýrt seðlaveski mitt. “Það… það er smá á kortinu”.

Já, þetta var blóðugt, en ég er orðinn svo samdauna því að skera mig í eldhúsinu að ég er steinhættur að taka eftir því. Svo vill koma fyrir að sárin gróa án þess ég taki eftir því að sár hafi verið til staðar og opnist svo síðar sjálfum mér að óvörum. En ég get fullvissað ykkur um að þegar ég elda fyrir aðra þá passa ég mig!